ζωή ΣΑΝ τη δικιά μου

"Τις ζωές πολλές φορές,

δεν τις γιορτάζουμε-

τις κανονικές γιορτές των ανθρώπων

Οι ζωές, κρύβονται

μεσ' σε φυλακές, κάτω απ' την άμμο

βαθιά μες σε βυθούς,

και σπάνια γιορτάζουν-

Οι αληθινές ζωές...

Αυτές που οι άλλες ζωές ξεχνάνε ότι υπάρχουν,

οι αληθινές ζωές."

Κατεβαίνω τις σκάλες. Μου τη δίνει... Αρχίζω να τρέχω. Βγαίνω στον κεντρικό, σπριντάρω πάνω στη διακεκομμένη γραμμή δίπλα σε μερικά αμάξια- πάμε μαζί και αντίθετα σε μερικά άλλα...

"Υγιαίνετε"

Λαχάνιασα, μειώνω ταχύτητα. Έφτασα μακριά. Βγαίνω στην άκρη του δρόμου, πηγαίνω πίσω. Περπατώντας...

Ζωή Δικιά Μου

Photo from meneksedia

Καθετί που ανασαίνει

Όταν η ζωή βρήκε soundtrack...
Όταν το soundtrack πήρε ζωή...

Καθετί που ανασαίνει ζητάει να δοθεί
ματώνει τα νύχια του, παλεύει με κτήνη
είναι σπόρος που πέφτει σε άγονη γη
κι όμως βγάζει φύλλα, ανθίζει, διψάει να ομορφύνει

Κι ας φυσάνε οι ανέμοι κι ας κυλάει η βροχή
κι ας ρωτούνε τα ποτάμια, κι ας πεθαίνουμε ξένοι
κάθε τί που ανασαίνει τρυφερά νοσταλγεί
μες στους πάγους της γης
ένα γέλιο ζεστό σαν φωτιά αναμμένη

Ορμόμενος απ' το post της Ναταλίας

Μανιτού

Ένιωσα πολύ περίεργα όταν το πρωτοάκουσα... εννοώ περίεργα οικεία. Πολλές φορές νιώθω ότι θα 'θελα να είμαι φύλακας άγγελος κάποιου.
Να τον παρακολουθώ σε κάθε φάση της ζωής του.
Να 'χω να του δίνω αστείρευτη ενέργεια.
Να 'μαι εκεί όταν με χρειάζεται γιατί υποφέρει.
Να 'μαι εκεί όταν με χρειάζεται γιατί χαίρεται.
Να 'μαι εκεί όταν με χρειάζεται για να νιώθει ασφάλεια.
Δεν τα καταφέρνω όσο καλά θα ήθελα. Ξέρεις, σε κάποια φάση νιώθω άδειος δεν έχω τίποτε άλλο να δώσω ή να δείξω. Υπάρχουν κάποια άτομα που είναι μαύρες τρύπες και ρουφάνε μέχρι την τελευταία σταγόνα της ενέργειάς μου. Πολλές φορές νιώθω ότι είμαι διάφανος. Δεν έχω τίποτα να κρύψω... Κάποιοι τον λένε ¨Φύλακα Άγγελο¨, άλλοι ¨Αδερφή Ψυχή¨, οι ινδιάνοι πάλι τον λένε ¨Μανιτού¨.

Active Member - Φύλακας Άγγελος[LIVE ΡΟΔΟΝ 2000]

Υ.Γ. Αν δεν είναι αυτά τα ατομάκια ροκ, τότε δεν είναι κανείς

Η Ωδή "τους"

Παρ' όλο που τον τελευταίο καιρό νιώθω εξαιρετικά και είμαι πολύ ήρεμος, έχω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας το επόμενο κείμενο. Προειδοποιώ ότι μπορεί να σας κάνει να χάσετε την καλή σας διάθεση.
Αυτό είναι ένα κείμενο που είχα βρει πολύ παλιά στο internet και το είχε γράψει και δημοσιεύσει ένας τύπος που, όπως θα καταλάβετε, έχασε έναν καλό του φίλο στο δυστύχημα της εκδρομής λυκείου στα Τέμπη. Πλέον δεν καταφέρνω να βρω την πηγή απ' όπου το 'χα αντλήσει.
Καταλληλότερο soundtrack μάλλον δεν υπάρχει απ' αυτό....

Η Ωδή "τους"